http://ahmad-hassanpour.blogsky.com اجتماعی-معماری و شهر سازی-ورزشی-هنری-خبری-تاریخی-ادبی fa RSS Generated by BlogSky.com http://ahmad-hassanpour.blogsky.com/1390/02/03/post-24/ <p style="text-align: center; color: rgb(0, 51, 153);"><font size="4">برای هر کس شادی و خوشی بایسته است.</font></p> <p style="text-align: right;">گرامی داشت حقوق و آسایش دیگران در ایران تا بدانجا رسید که یک روز از سال-یعنی روز چهاردهم دی ماه, را روز <strong><span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;سیر سور&quot;</span> </strong>میگرفتند که در یک روز یگانه, همگان سیر بخورند تا بوی آن دیگران را اذیت نکند.</p> <p style="text-align: center;"><img src="http://gardoonehmehr.bravehost.com/pic/farvahar.gif" /><br /> </p> <p style="text-align: center;"><font size="3"><span style="color: rgb(51, 0, 204);">روز چهاردهم روز گوش است, که آن را &quot;سیرسور&quot; مینامند و در این روز ایرانیان سیر و شراب میخورند. </span></font><br /> </p> Sat, 23 Apr 2011 00:39:38 GMT http://ahmad-hassanpour.blogsky.com/Comments.bs?PostID=24 احمد http://ahmad-hassanpour.blogsky.com/1390/02/03/post-24/ http://ahmad-hassanpour.blogsky.com/1390/01/23/post-18/ <p style="color: rgb(0, 0, 102);"><font size="3"><strong>زن در فرهنگ ایرانی نامهای زیادی به خود گرفته که شایسته نگرش است:<br /> </strong></font></p> <p style="color: rgb(0, 0, 102);"><font size="3"><strong><br /> </strong></font></p> <ul><li><font size="3">زن در اوستا افزون بر <span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;</span></font><font size="3" face="verdana,tahoma,arial,helvetica,sans-serif" style="color: rgb(153, 0, 0);">جِنیکا</font><font size="3"><span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;</span> (از همان ریشه جَن و ژِن و کَن) با پاژنام &lt; <span style="color: rgb(153, 0, 0);">نائیریکا </span>&gt; نیز خانده میشود. نئیری&nbsp; در اوستا, جنگاور ودلیر و پهلوان است و به مردان پهلوان گفته میشده و همین واژه بگونه ی مادینه برای زنان دلیر و نامآور نیز بکار میرفته:&nbsp; <span style="color: rgb(153, 0, 0);">نائیریکا</span> -این واژه در زبان پهلوی بگونه ی <span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;نائیریک&quot;</span> بکار رفته. در یادگار بزرگمهر, نوشته ی وزیر دانشمند زمان انوشیروان, از <span style="color: rgb(153, 0, 0);">نائیریک</span>: یا همسر نیک, ببزرگی یاد شده است و با همین آوا هنوز در زبان ارمنی برای همسر و زن بکار میرود.</font></li></ul> <ul><li><font size="3">پاژنام دیگری که به زن ایرانی از دوران اوستایی تاکنون بر خود دارد, &quot;بانو&quot; است که در اوستا: فروغ و روشنای است, و در این فرهنگ بانوی خانه یا زن خانه روشنایی و چراغ خانه بشمار میرفته و میرود. این واژه در پهلوی بگونه ی &quot;بانوک&quot; و در فارسی &quot;بانو&quot; بهمان گونه کاربرد دارد. <br /> کدبانو واژه همگانی برای زنان است- &quot;کد&quot; یعنی خانه و بانو یعنی همان روشنایی.</font></li><li><font size="3">مردان زنان خود را همدوش=همکار در همه کارهای زندگی و همسر = کسیکه با مرد در همه کار و جا برابر است و سر او با سر مرد یکسان است, میخانند.</font></li><li><font size="3">در پیوند زناشویی ایرانیان باستان نخست از زن میپرسند که آیا میپذیرد که مرد نامزد را به همسری و همتنی و همروانی او در آورند. و پس از دختر همین پرسش از مرد میشود.<br /> چنان که دیده میشود در این اندیشه زن نه تنها همتن مرد است که همسر و همروان او نیز هست. همچنان مرد نیز بی هیچ برتری همسر و همتن و همروان زن است.<br /><img src="http://cgmon.cghub.com/files/Image/086001-087000/86739/585_stream.jpg" /><br /> <br /> </font></li><li><font size="3"><strong>دختر</strong> در زبان سانسکریت &quot;<span style="color: rgb(153, 0, 0);">دوهی تَرَ</span>&quot; خانده میشود که <span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;دوشنده شیر&quot;</span> بوده. و این پاژنام از هنگام دامپروزی و گله داری آریاییان است که کار دوشیدنِ شیر و برآوردن فراورده های آن به عهده دختران و زنان بوده.</font></li><li><font size="3">این واژه در اوستا <span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;دوغذَر &quot;</span> و در زبان پهلوی &quot; دوخت&quot; و &quot;دوختر&quot; و به فارسی &quot;دخت&quot; و <span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;دختر&quot; </span>است. چنانکه در انگلیسی <span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;daughter&quot; </span>خانده میشود.<br /> <br /> اما ایرانیان با آنکه پاژنام دختر یا یادگار دوران کهن را در زبان خویش نگاه داشتند در درازای زمان دو پاژنام زیبای دیگر بدو داده اند:</font></li><li><font size="3">نخست <span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;کنیزک&quot; </span>یا زن کوچولو که کهن تر از پاژنام دختر است.</font></li><li><font size="3">دیگری <span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;دوشیزه&quot;</span> یا دوست داشتنی کوچولو. و از همین واژه است که <span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;دوشَست&quot;</span> پهلوی برابر با <span style="color: rgb(153, 0, 0);">معشوق</span> به زبان تازی و <span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;دوشارم&quot;</span>&nbsp; پهلوی یا عشق و نیز <span style="color: rgb(153, 0, 0);">&quot;دوست&quot; </span>پهلوی و فارسی و بر این بنیاد &quot;دوست&quot; پاژنام دختران است و در زبان های باستانی برای مردان کاربرد نداشته است.<br /> <br /> </font><font size="3">در فرهنگ ایران زمین چنان از دختر و زن ستایش شده که تمام دنیا را تحت تاثیر گذاشته است و نمایندگان این همه ستایش و احترام شاعران و سرایندگان بزرگ ایران هستند.<br /> چنان که فردوسی بزرگ در باره زن چنین میگوید:</font> </li><li><font size="3" style="color: rgb(51, 0, 204);">اگر پارسا باشد و رایزن&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp; یکی گنج باشد پر آکنده, زن<br />بویژه که باشد ببالا بلند&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; فروهشته تا پای, مشکین کمند<br />خردمند و با دانش و ناز وشرم&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; سخن گفتنِ نیک و آوای نرم...</font></li></ul> Tue, 12 Apr 2011 18:16:02 GMT http://ahmad-hassanpour.blogsky.com/Comments.bs?PostID=18 احمد http://ahmad-hassanpour.blogsky.com/1390/01/23/post-18/